Maison Martin Margiela - Music Festival

کجای این جنگل شب پنهون میشی خورشیدکم
پشت کدوم سد سکوت پر میکشی چکاوکم
چرا به من شک میکنی من که منم برای تو
لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

اصلا عطر خطی و یکنواخت نیست،واقعا مثل یک ضرب آهنگ بالا و پایین دارد.مثل موسیقی که اولش نمیدونی چه آهنگی قرار نواخته شود،در شروع مخاطب جذب آهنگ میشود وسط آهنگ اوج میگیره به وجد میاره و در آخر نه ملایمت اول داره و نه اوج میانه را.دوسش داشتم این عطر چون چالش برانگیز بود برام.
در اپنینگ برگ بنفشه اینجا سبز و نمناک و کمی تلخ است، اما سیب قرمز کنارش نمیگذارد این تلخی خشک شود یک شادابی ترش و گازدار در هواست اما زیر آن یک بوی سوخته‌ به مشام میرسد این پارادوکس دوست داشتم چون ذهن درگیر میکنه که میخوایم به کدوم سمت بریم و این هیجان انگیز واقعا.
در میانه راه تکلیف معلوم شد عطر به سمت روایح دودی،اسموکی میره،پچولی میاد حالا در پس زمینه که نقش کنترل کننده بازی کنه.تنباکو که کاملا خشک و جدی هست تلخی و دودی خاصی به کار میدهد و کمی هم توامان با دود ماری جوانا هست اینجا مخاطب خاص خودشو میخواد چون اوج کار اینجاست نه اون حالت دوگانگی اپنینگ داره و نه ملایمت درای داون.
در ایستگاه پایانی چوب سرو،سدر شتابان میان که عطر از دود نجات دهند و کمی خود را غلطان به دود کنند تا مرهمی شوند با کمک چرمی که نمک خورده است.این مرحله به کمک چوب و چرم توانسته اند دود را خشک کنند ولی هنوز بوش به مشام میرسد.
عطرهای چوبی،اسپایسی،دودی همیشه مورد پسند من بوده اند و اینهم برام جذاب و خاص بود.موزیک فستیوال بازی هارمونی نت ها داره و برام تکمیل کننده ترانه شروع است.
آتشفشان عشقمو دریا یه پر تلاطمم
«روایت این عطر تمام شد،اما خاطره اش میماند»

سلام و عرض ادب دوباره و ممنون از توجه دوستان.

جناب مسیح‌عزیز‌ احاطه شما بر فلسفه بافث فخر ماست. بنده در حد مطالعات خودم البته میدونم که بین اگزیستانسیالیسم متعالی که اساتید اون مد نظر داشتن با اگزیستانسیالیسم عامیانه ای که نتیجه ش شد واقعیت برداشت تو از واقعیت است تفاوت از زمین تا اسمان است. و حتی منظور نیچه از جمله خدا مرده است اشاره به خالی بودن ذهن بشر اونروز از معنی بود.
اگزیستانسیالیسم که مسلما معنا ستیز نبود و اتفاقا دقیقا براین نکته متمرکز بود که هرکسی خودش باید معنای زندگی خودش رو پیدا کنه.اما به نظر من نگاه خاصی که برخی شاخه های این تفکر به بحث معنا داشت منجر به پیدایش دیدگاه افرادی مثل البر کامو شد. درواقع منظور من اون شاخه ای از اگزیستانسیالیسمه که وجود هدفی از پیش تعیین شده برای زندگی انسان رو نفی میکنه.

درواقع این نوع ازاگزیستانسیالیسم با اصالت دادن به ازادی فردی بیش از هرامری باعث تکلیف ستیزی بشر شد.
و با تقدم وجود مادی انسان بر ماهیتش به وضوح باعث مرگ زندگی معنوی بشر شد.
توجه به وجود انسان از نکات مثبت اگزیستانسیالیسم هست اما این وجود از نگاه این مکتب مادی بود که خوب نقش باگ های الهیات مسیحی ( اول ایمان بیاورید و بعد تعقل کنید) در شکل گیری این دیدگاه رو نمیشه نادیده گرفت.ولی خوب البته در بحث نظریات من فقط میتونم بگم که موافق بی حکمت و بی تکلیف بودن زندگی بشر نیستم.

اما سرکار خانم الالیتای گرامی منظور من از انقلاب جنسی فروید نیست بلکه از کنزی به بعد هست.و البته که فروید فردی بس پرهیزکار بود. مسلما این جنبش ابتدای امر ایده های مثبتی هم داشته. اما مگه میشه تاثیر این جنبش رو درامار ۵۰ درصدی تولدهای بدون ازدواج در امریکا و از اون عجیبتر امار ۵۰ درصدی تنهایی همین مادران بعد از تولد فرزند ندید؟
در روانشناسی پیش نیاز سلامت روحی و روانی در هرزمینه ای زندگی سالم در خونواده و برخورداری از حمایت پدر و مادر هست. حالا چطور روانشناسی اگزیستانسیال در برابر این امار ۵۰ درصدی مادران تنهای بدون ازدواج! که سایت alonemothers امریکا منتشر کرده سکوت کرده؟ ایا این سکوت به معنی رضایت از این وضعه یا نمیخوان قبول کنن که این مکاتب خطایایی هم داشتن.
من بر خلاف برخی مکاتب اگزیستانسیال به شخصه معتقدم که هر پدیده ای در خلقت هدف و مسیری از پیش تعیین شده داره و اگه به هر عنوان فریبنده ای من جمله به اسم ازادی از این مسیر خارج بشه تبعات خودش رو خواهد داشت.
البته که محدودیت های میل جنسی در برخی مذاهب و علی الخصوص تقدیس پرهیز جنسی که شاید تحت تاثیر تجرد مسیح در مسیحیت شکل گرفت باعث طغیان و شکل گیری جنبش هایی مثل انقلاب جنسی شد اما ایا جا نداره که برخی روشنفکران لااقل در مقوله ای مثل تولد فرزند قایل به هدف و حکمت باشن و برای اون فرایندی و چارچوبی متصور باشن؟
در هرصورت من به شخصه معتقدم که بشری که وجودش رو مقدم بر ماهیتش میدونه و از اون مهمتر به وجود حکمت و هدف در هستی معتقد نباشه مسلما روز به روز هر انچه که احساس کنه مقابل ازادی و لذتش قرار داره رو کنار خواهد زد و در این افق هیچ جایی برای مفاهیمی مثل عشق و خونواده و..نخواهد ماند. همچنان که بزرگان رشته خودتون پیش بینی میکنن که در اینده نزدیک بشر در بحث خانواده به روش اجداد اولیه ش باز خواهد گشت.

بنده البته به اندازه شما دوستان به روانشناسی و فلسفه تسلط ندارم ولی بیانیه دکتر فرانکل و مکتب معنا گرایی ایشون رو بسیار می پسندم. معتقدم در شکل گیری و تاثیر هر نظریه ی فلسفی و حتی روانشناسی در این باب بیش از هرچیز موضع اون تفکر نسبت به هدف خلقت و چیستی منبع قدرت خلقت اهمیت داره که اتفاقا به دلیل تعصباتی که نسبت به مذهب وجود داره این مورد معمولا مسکوت میمونه. البته امیدوارم که این نظر من رو تعبیر به تعصب های مذهبی نکنید.
و البته سپاس از جناب سلطان عزیز که در این هیاهو و روزمرگی از خدا نام بردند

میوزیک فستیوال...
این کار بسیار خوشبوست. شروعی بسیار دوست داشتنی با بهترین بالانس نت ها.
شروعی از سیب و تنباکو رو داریم . سریع بهش پچولی و دود لطیق و گیاه خودنمایی میکنه و چرم هم در پشت رایحه به وضوح قابل استشمام هست. عطر به نظرم کاملا یونی هست و هم از اقایان و خانم ها بازخورد خوبی رو به ارمغان میاره. یک شیرینی اندک ولی جالب و دوست داشتنی ای هم در بین تنباکو قابل استشمامه. قیمت خوبی هم داره نسبت به کیفیتش و در کل عطر دوست داشتنی ای هستش و خوشم اومد از نتیجه کار. راجب پرفورمنس به زودی نظرمو میگم

بله واقعا خیلی خوب فضا رو تداعی کرده. این کار رو من دیدم چندین سال تو فراگرانتیکا کاندید شده بود تو بهترین عطرای سال. البته یادم نمیاد چه بخشی.
من موزیک فستیوال رو هم تست داشتم که ظاهرا از یه جشنواره موسیقی مدرن تو دهه هفتاد اسمشو گرفته بوده که حالا من نمیدونم حال و هواش چجور بوده ولی اون رو هم کاربران نوشته بودن که خیلی خوب فصا رو تداعی کرده.

by the fire place
بای ده فایر پلیس از این برند تو سایت عطرافشان نیست نظرم رو در باره ش اینجا مینویسم.
نت های اصلی کار فندق و چوب گایاک هستن که یه شیرینی خاصی هم همراهیش میکنه.
شیرینی کار فقط از وانیل نیست و یه بوی صمغی که احتمالا پروبالزام هست همراشه.
یه بوی چوبی سوخته همراه کار هست که من قبلا تو پالو سانتو دیده بودم و احتمالا مربوط به همون چوب گایاک( پالو سانتو) و فلفل هست.
حس خیلی خوبی داره و همونجوری که خیلی ها گفتن ترکیب نت های چوبی با فندق و ولنیل حس شب نشینی تو یه کلبه چوبی گرم کنار اتیش و اجیل داره.
شباهت زیادی به مزیک فستیوال و همچنین ترونی از اورتو پاریسی داره البته سال لانچ این کار قبل از ترونی هست.
پرفورمنس کار متوسطه و مناسب فصل سرد و یونی هست.

درواقع چیزی که اونو شبیه به اورتو پاریسی ترونی میکنه همون ترکیب نت های تنباکویی با میوه ای هست

نت های اصلی این کار برگ گیاه ماری جوانا و تنباکو هستن ظاهرا. اما برگ ماری جوانا اینجا اون بوی تند و ازارنده رو نداره.
در واقع مثل اینه که اینجا برگ ماری جوانا کاملا خشک شده باشه و کاملا با تنباکو و بوهای گیاهی دیگه ترکیب شده باشه.
تو اپنینگ شباهت هایی به اورتو پاریسی ترونی داره اما ملایمتره.
پخش و موندگاری کار متوسطه و تا حدی یونی هست.